ขอโทษค่ะ

posted on 22 Jan 2012 22:08 by maebin in emotion
"ขอโทษค่ะ"
 
ตามจริงควรจะเริ่มต้นเอนทรี่ด้วยคำทักทาย แต่วันนี้ระดับความรู้สึกผิดมันพุ่งแตะขอบเพดานจนต้องขอใช้คำขอโทษนำหน้าจริงๆค่ะ
 
เมธ์ห่างหายจากบล็อก ทั้งการเขียนและการอ่าน ไปนานมากทีเดียว
ส่วนหนึ่งเพราะโดนงานดูดเอาความสนใจไป กลายเป็นว่า ความคิคความอ่านที่เคยมีตุนไว้สำหรับบล็อก หายไปค่ะ
 
เรื่องมากมายที่อยากเล่า รูปมากมายที่ถ่ายมาเป็นอัลบัมที่หมักดองไว้อย่่างนั้น หรือไม่ก็ใช้วิธี "แปะ-โปรย" (คือแปะรูปแล้วโปรยคำบรรยายใต้รูปนิดหน่อย)
มาคิดดูแล้ว มันไม่มีข้อดีเลย
พักหลังๆมา แม้จะรู้ว่าประสิทธิภาพการใช้ภาษาแบบรวบรัดกระชับคำจะดีขึ้น แต่ทักษะการพรรณาและการบรรยายความกลับถดถอย นึกอยากเล่าอะไรบางทีกว่าจะหาไอเดียได้ก็กินเวลาจนอิ่ม
รู้สึกว่านี่เป็นนิสัยที่ไม่ดีเลย
ขอโทษนะคะ :(
 
 
...
 
 
 
อีกเรื่องที่อยากขอโทษคือเรื่องโปรเจกต์สะดุดยิ้มค่ะ
ไม่แน่ใจว่ายังจำกันได้ไหม แต่เมธ์จำได้ค่ะ จำได้แม่นเสียด้วย
 
โปรเจกต์นี้เกิดจากความคิดของคนธรรมดาๆที่อยากรวบรวมรอยยิ้มเพื่อส่งต่อ
เมธ์ได้คุณพ่อม้าที่มาชักชวนให้ลองทำกิจกรรมนี้กับเพื่อนๆชาว exteen
เราแบ่งกันติดต่อเพื่อนผองน้องพี่ที่รู้จักเพื่อให้ช่วยประชาสัมพันธ์กิจกรรมนี้
ทั้งพี่วิชัย พี่หมอเชน พี่VaR พี่แป้น และอีกหลายคนที่ให้ความร่วมมือที่น่ารักมาก
 
มีคนส่งรูปเข้ามาให้เราจริงๆค่ะ (ซึ่งน่ารักมาก ขอขอบพระคุณ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ)
แต่ด้วยตอนกำหนดกติกา เมธ์อาจจะไม่รัดกุมมากนัก จึงมีรูปหลายประเภทหลากสไตล์ ที่ชวนยิ้มจริงค่ะ แต่ก็ยอมรับว่ายิ้มค้างเพราะไอเดียตัน ไม่รู้จะนำเสนอยังไง
 
เคยคิดว่าถ้าแค่เอารูปมาแปะให้ดู คำพูดชวนห่อเหี่ยวอย่าง "โหย ธรรมดาไปรึเปล่า เจ้าของรูปอุตส่าห์ส่งมาให้เราทั้งทีนะ" ก็ผุดขึ้นในหัว
วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า งานก็ยังไม่ขยับ 
เคยตั้งใจไว้ว่าต้องตั้งสมาธิและทำอย่างตั้งใจแล้ว
วันนี้คิดข้อความดีๆออกแล้ว เอ๊ะ แต่มันคงไม่ดีพอ
วันนี้ได้ไอเดียใหม่แล้ว แต่เอ๊ะ ถ้ามีคนไม่ชอบล่ะ เจ้าของรูปจะโกรธเราไหม
มัวแต่ห่วงนั่นพะวงนี่จนไฟที่มี มอดไปแล้ว
...
 
สุดท้าย เมธ์ทำไ่ม่ได้ค่ะ
นั่นจึงเป็นเหตุที่เมธ์อยากขอโทษ
 

ไม่มีข้ออ้างหรือข้อแก้ตัวใดๆ 
ขอโทษที่ทำไม่ได้อย่างที่รับปากไว้ค่ะ
:(