ถั่วเขียวหลงทาง

"! เรียกว่า อัศเจรีย์ (เครื่องหมาย ตกใจ) ใช้เขียนหลังคำอุทานบอกอาการ"

----------------------------------------------------------------------------------------------

- กทม. ปรับพื้นบริเวณทางเท้าที่สยามให้สูงเท่ากันหมดแล้ว!
มันให้อารมณ์ที่แปลกใหม่ดีจริงๆ จากเดิมที่ต้องเดินขึ้นเดินลงตั้งแต่หน้าโรงหนังสยาม - ดังกิ้นโดนัท - บันไดรถไฟฟ้า ฯลฯ มาคราวนี้ไม่ต้องแล้ว ให้ตายเถอะพระเจ้าอ๊อดมันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ทีไอ่ตอนที่เรียนอยู่แล้วดันนึกครึ้มใจอยากใส่ส้นสูง ก็ต้องบุกอิฐฝ่าปูนกันอย่างมันส์ตาตุ่มอย่างหาทางหลีกเลี่ยงไม่ได้ แง่งงงงงงง

- การใส่กระโปรงทำให้ผู้หญิงแลดูเรียบร้อย!
ประเด็นนี้คงต้องใช้เวลาอีกนานหลายปีจึงจะทำใจยอมรับได้ งานสำคัญๆอย่างงานหมั้นของอากู๋หรืองานที่ต้องใช้ "ความเรียบร้อยอย่างมากมาย" ล้วนแล้วแต่จูงมือเอา "กระโปรง" มาด้วยเสมอๆ ทำให้หวนคิดไปถึงตอนสมัยที่เรียนอยู่ แล้วนั่งฟังเพื่อนโวยวายว่าไม่สามารถเข้าไปใช้คอมพิวเตอร์ได้เนื่องจากใส่กางเกงขาสั้น (แค่เข่า) ในขณะที่นิสิตบางคนใส่กระโปรงสั้น (แค่คืบ) นั้นสามารถเดินสะบัดส้นสูงเข้าไปใช้ได้อย่างสบายอารมณ์

- งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งนี้ จัดวันที่ 15 -  25 ตุลา!
เทศกาลถังแตกวนเวียนมาบรรจบอีกครั้ง เดจาวูมากมายก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ที่เด่นชัดที่สุดคือ ภาพกองหนังสือที่ซื้อจากปีก่อนๆยังอ่านไม่จบ กองหนังสือที่ปีนี้ตั้งใจว่าจะไปสอยก็ลอยมาให้เห็นซะแล้ว อืมมมม

- การเดินหลงห้างสรรพสินค้านำมาซึ่งความปวดใจอย่างสุดพลัง!
ด้วยเหตุที่ว่าเป็นคนที่มีความสามารถในการจำเส้นทางต่ำมาก จึงยังผลให้เกิดปรากฏการณ์หลงทางอยู่บ่อยครั้ง และสองครั้งล่าสุดถือว่าอนาถมาก เพราะ
1. หลงที่เซนทรัลเวิล์ด ห้างฯที่มีพื้นที่กว้าง คนเดินน้อย ไม่แออัด เดินสบาย แต่ปัญหาคือ การจะมองหายามเพื่อถามทางมันช่างยากเย็นแสนเข็ญ ไอ่การจะพึ่งใบบุญดูป้ายบอกทางก็ดันไม่รู้อีกว่า โซนบีคอนมันคืออะไร โซนเอเทรี่ยมมันอยู่ส่วนไหนของโลก
2. หลงที่พารากอน ห้างฯใจกลางบางกอกที่ควรจะเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย เพราะอยู่ใกล้สถาบันที่เคยเรียน ทั้งๆที่จำทาง "การเดินเข้าไป" ได้อย่างแม่นยำและไปถึงที่ร้านหมายปองไว้โดยสวัสดิภาพ แต่ดันโดนกรรมบังและหลงทางตอน "การเดินออกมา" ซะได้ สรุปว่าเป็นการหลงทางที่ทำให้รู้ว่าทางไปลานจอดรถอยู่ตรงข้ามกับทางออกที่ต้องการนั่นเอง

...

- สุขสันต์วันเกิดแก้มเช่น!

- สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่เชน!

               ^______^ 

...

- การนั่งจุ้มปุ๊กคนเดียวชั่วขณะพักใหญ่ทำให้มีเรื่องมาอัพบล็อกได้อีกหนึ่งเอนทรี่ เย่!!!