ถั่วเขียวหลงทาง

"จงเป็นใน สิ่งที่ต้องเป็น ให้เป็นสุข
อย่าพยายามเป็นในสิ่งที่ คิดว่าน่าจะเป็น ให้เป็นทุกข์"

-------

ว่าด้วยเรื่อง...
การไปจัดห้องสมุดที่ร.ร.วัดสว่างอารมณ์ อยุธยา
ออกเดินทางกันตอนเช้าของวันเสาร์ที่ 2
นัดกันไว้ 8 โมง กว่าจะครบองก์ก็สายกันไปอีก cu time ตามเคยสินะ

ยืนตกลงกันอยู่ว่าจะไปกันยังไง ก็พอดีมีรถตู้วิ่งมาจอด
คุยตกลงราคากันได้ก็กระโดดขึ้นรถกัน
นั่งกันสบายแฮ มีฮาก็ตรงเวลารถเบรคแล้วน้ำแอร์จะหยด..
ไม่สิ น้ำแอร์จะท่วมลงมาที่เบาะคนขับ อารมณ์น้ำป่าไหลหลาก ฮ่ะๆ
ก็... น่าแปลกอยู่นะ รู้สึกเหมือนรถตู้นี่ถูกส่งมาให้เรา

แล้วก็ลงรถ เอ่อ.. ซักที่ในโลกนี่ล่ะ ไม่รู้เหมือนกัน
ไปซื้อเสบียงกันเล็กน้อย ยังต้องเดินทางกันต่อ
จากรถตู้ เราก็ขึ้นกระบะของลุงเพื่อนที่มารับ
โอ.. อย่างที่คิดไว้เลย
ลมตีหัวกระเจิง สติสตังก็ทำท่าจะกระเจิงไปด้วย
แต่ก็ยังฮึดกันอยู่ แรงยังมีเกินร้อย ไปถึงที่หมายก็ยังฟิตกันเต็มที่
จัดการเข้าไปคุยกับผอ.เรื่องกิจกรรมที่จะทำกัน
ก่อนจะขนลังหนังสือขึ้นไป (ดูสภาพ) ห้องสมุด

อยากจะบอกว่า เห็นตอนแรกก็เฉยๆนะ เพราะรู้ว่าเป็นรร.ที่ค่อนข้างจะอยู่ในแถบชนบท
แต่ตอนรื้อหนังสือลงมาจากชั้น.. มีอึ้ง
ถ้าไม่นับปริมาณฝุ่น มหาฝุ่น ที่สูดกันชุ่มปอด
ก็มีซากแมลง ทั้งผึ้ง ต่อ แตน มด และอีกมา ตายกันเกลื่อน
สลดไปเลย
ที่มหาลัย ห้องสมุดเราติดแอร์ โต๊ะเก้าอี้ทำจากไม้เนื้อดี ประตูกระจกเช็ดสะอาดวับ
แต่ห้องสมุดที่นั่น.. ประตูปิดแล้วก็ยังมีช่องตามร่องไม้ผุๆ
ชั้นวางหนังสือบางส่วนยุบพังลงมาแล้ว
โต๊ะแบบเดียวกัน แต่มีสภาพไม่เหมือนกันเลย บางตัวขอบโต๊ะหายไป บางตัวพลาสติกหักไปแล้ว
นี่หรือการพัฒนาชุมชนที่ภาครัฐบอกว่าทำสำเร็จ?

เรียกได้ว่าไปทำห้องสมุดเลยก็ได้นะ ถึงจะไม่ได้ทาสีใหม่ให้อะ
เพราะทำมันทุกอย่าง ตั้งแต่ติดแถบสีหมวดหนังสือ ลงเลขทะเบียนหนังสือ โละหนังสือเก่า จัดหนังสือใหม่รวมเข้าไป ทำความสะอาดทั้งห้อง เช็ดกระจก แกะโปสเตอร์เก่า ติดกระดาษสีแผ่นใหม่ ยกตู้ ย้ายโต๊ะ จัดเก้าอี้ ฯลฯ
ช่วงบ่ายมีน้องๆมาช่วยจัดด้วย

แต่มันก็มีเรื่องให้สะดุดอึ้งกันอีก..
ระหว่างที่เมธ์กำลังเรียงหนังสือเข้าชั้น น้องที่อยู่ใกล้ๆก็คุยกัน
สรุปคร่าวๆคือ น้องโทรไปหาผู้ชายที่ชอบ

...

น้องคุยกันอย่างออกรส แต่เท่าที่พี่ฟังมา ... น้อง.. กล้า เกินไปปะคะ =_=
เด็กประถมเดี๋ยวนี้วุ่นวายเรื่องฟงเรื่องแฟนกันแล้ว
อนาคตเด็กไทย..

ราว 4 โมงเย็น ห้องสมุดก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เห็นแล้วก็ไม่ค่อยอยากเชื่อสายตาตัวเองนักหรอก
แต่มันก็สำเร็จแล้วจริงๆ สำหรับภารกิจห้องสมุดวันนี้

ขากลับ ก็ยกพลนั่งกระบะลมพัดหัวกระจุยกันไปค้างบ้านเพื่อน
ขอบคุณจากใจจริงๆนะ
เป็นครอบครัวที่ใจดีมากๆ (ถึงแม้ภายนอกจะดูดุมากๆก็เถอะ)
เตรียมข้าวไว้แบบอิ่มกันเต็มที่ ห้องนอนห้องน้ำก็มีพร้อม

หลังจากจัดการมื้อเย็นกันเสร็จ ก็นั่งทำอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมพรุ่งนี้
แล้วก็ซ้อมละครกัน
ตอนเลือกหน้าที่ ได้ทำกันแค่คนละอย่าง
แต่สำหรับ 10 ชีวิตที่มาค้างคืน.. ทำมันทุกอย่าง
ไม่เว้นแม้แต่.. เล่นละคร = =''
ซ้อมจนได้ที่ก็แยกย้ายกันอาบน้ำ ดูทีวี เล่นไพ่ ก่อนจะเข้านอน
สลบไสลกันทุกคน แต่ก่อนจะหลับไปก็คิดขึ้นมาว่า อยากรู้เหมือนกันว่าพวกที่ไม่ได้มาด้วยกำลังทำอะไรอยู่

เช้าวันต่อมาตื่นกันตั้งแต่ตี 5
ไปถึงรร.ก็เกือบ 8 โมง
กังวลอยู่ว่าจะมีน้องมามั้ยนะ มันอาทิตย์เนี่ย เป็นเมธ์คงไม่มา = ='
แต่ก็มาจริงๆ นับๆแล้วน่าจะ 50 กว่าคน

พอผอ.มาเป็นประธานเปิดงานเสร็จ ก็แยกย้ายกันไปประจำตามแต่ละฐาน
เมธ์อยู่ฐาน "ห้องสมุดในฝัน"
กิจกรรมคือ ให้น้องวาดรูปห้องสมุดในฝันที่น้องอยากได้
ตอนแรกที่ดูภาพกับฟังคำอธิบายของน้อง
ในใจก็คิดแค่ เด็กหนอเด็ก...
อยากมีอุลตร้าแมนเป็นบรรณารักษ์
อยากให้ห้องสมุดมีตุ๊กตาเยอะๆ
อยากมีรถในห้องสมุด
อยากให้มีหนังสือการ์ตูนเยอะๆ
อยากให้ห้องสมุดติดแอร์

...

มาตอนนี้ คิดอีกที..
ทุกอย่างที่น้องวาดมา มันคือสิ่งที่ขาดหายไปจากความฝันและความเป็นจริง
ห้องสมุดร้อนตับแลบ พัดลมมีแต่ลมร้อน
หนังสือในชั้นมีแต่เก่าๆ หน้าปกขาด กระดาษเปื่อย
ดอกไม้ปลอมในแจกันถูกฝุ่นเปลี่ยนจากสีเหลืองสดเป็นสีเทา

...

น้องเค้าก็จริงใจดีนะ อยากได้อะไรก็บอก อยากมีอะไรก็พูด
ทำไมผู้ใหญ่ หรือแม้แต่คนสมัยนี้.. ไม่เป็นแบบน้องมั้งนะ
พี่เองยังหาคำตอบไมได้เลย

หมดกิจกรรมช่วงเช้าก็กินข้าวเที่ยง แล้วก็เตรียมตัวสำหรับเล่นละครช่วงบ่าย
น้องๆสนใจกันดี มีแย่งกันตอบคำถามด้วย ดีใจๆ
แล้วก็มีโชว์ปาหี่ให้น้องดู ทั้งเต้นทั้งแจกขนม

จนกระทั่ง ได้เวลาอันควร

...

พิธีปิดตอนบ่ายโมงกว่า
แทนที่จะซึ้ง กลับได้ฮากันอีกรอบ
เพราะน้องๆวิ่งมาขอลายเซ็น
บางคนกำชับว่าให้เขียนเบอร์ไว้ให้ด้วย
เซ็นให้เสร็จ น้องทุกคนก็จะพนมมือขอบคุณ

...

ยังไม่รู้สึกอะไร
จนกระทั่ง.. ตอนขึ้นรถเตรียมกลับ

ตอนรถกำลังจะออกจากโรงเรียน

น้องยืนโบกมือบ๊ายบายอยู่ข้างรถ
เราเองก็บ๊ายบายตอบ
ทั้งๆที่รู้ว่ารถติดฟิล์มกรองแสง เป็นแบบคนข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน

...

มันยากสำหรับเมธ์ กับการได้กลับไปที่นั่นอีกถ้าไม่มีกิจกรรมอย่างนี้
เลยไม่ได้สัญญาไว้กับน้องว่าพี่จะกลับมา
บอกแค่ ให้ตั้งใจเรียนให้เก่งๆ

...

ขอบคุณโรงเรียนวัดสว่างอารมณ์สำหรับการเอื้อเฝื้อสถานที่

ขอบคุณผอ.และครูอีก 2 ท่าน ที่คอยอำนวยความสะดวก

ขอบคุณน้องๆทุกคนที่ให้ประสบการณ์ดีๆแบบที่พี่ไม่สามารถหาได้จากที่อื่น

...

ขอบคุณโชคชะตา หรืออะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้เมธ์เป็นส่วนหนึ่งในกิจกรรมครั้งนี้ ทำให้เมธ์กล้าตัดสินใจเอง ว่า "จะไปค้างคืน"

ขอบคุณมากนะคะ

-------

ความสุข 3 เปอร์เซ็นต์ที่หายไป
คงจะเป็นเพราะความคิดมาก คิดอย่างไร้สาระ คิดอย่างไม่รู้จักสงสารตัวเอง
รู้อยู่ว่ามันไม่ดี
แต่ก็ยังทำ

แต่ก็.. อีกไม่นาน ความสุขมันจะเพิ่มมาเต็ม 100%

เมธ์เชื่ออย่างนั้น ถึงจะรู้ว่าความสุขมันไม่ได้อยู่กับเราตลอดก็เถอะ..

bye bye bye - n'sync